Bezpośrednia przyczyna słabości euro jest dość czytelna. Indeks PMI dla przemysłu strefy euro spadł do czteromiesięcznego minimum na poziomie 51,4, inflacja okazała się niższa od oczekiwań na tyle, że euro spadło do rocznego minimum wobec funta, a połączenie tych czynników wypchnęło oczekiwania na podwyżki stóp z krzywej EBC. Fundusze lewarowane zareagowały odpowiednio: dane CFTC do 23 czerwca pokazują pozycję netto spekulantów w euro na poziomie minus 67 504 kontraktów, przy tygodniowej zmianie o minus 27 132, a przepływ sklasyfikowano jako rozszerzenie krótkich pozycji netto. To realne przepozycjonowanie, nie szum, przy minus 7,1% otwartych pozycji.
Jednak te same dane za ten sam okres pokazują, że fundusze lewarowane robią coś przeciwnego na krótkim i średnim odcinku krzywej Treasuries. Krótkie pozycje w pięcioletnich kontraktach spadły o 52 735 kontraktów, a w dziesięcioletnich o 113 406, obie sklasyfikowane jako zamykanie krótkich pozycji, nie jako nowe zakupy. Dwuletnie kontrakty, przeciwnie, odnotowały dalsze rozszerzenie krótkich pozycji o 76 269 kontraktów. To historia krzywej, nie pojedynczy kierunkowy zakład na dolara: fundusze wciąż są krótkie na krótkim końcu, zakładając, że polityka pozostanie tam restrykcyjna, jednocześnie ograniczając krótkie pozycje na dalszym odcinku, gdzie ryzyko wzrostu i inflacji ma więcej miejsca na przecenę w dół.
