Po stronie metali widać wyraźny katalizator. Jedna z depesz przedstawiła spadek srebra jako reakcję na gorętszy od oczekiwań amerykański odczyt inflacji, który wzmocnił zakłady na podwyżki stóp Rezerwy Federalnej, przy czym silniejszy dolar obciążał aktywa nieprzynoszące odsetek. Wyższe oczekiwania co do realnych rentowności naciskają na złoto i srebro bezpośrednio przez koszt utrzymywania tych pozycji.#

Ropa miała na tej sesji własne czynniki. Wzrost zapasów według danych EIA okazał się niedźwiedzią niespodzianką, jednak retoryka odrzucająca porozumienie z Iranem dodała cienką premię za ryzyko wojenne. W bilansie ropa WTI zyskała, ponieważ jej śróddzienna ścieżka odeszła od metali, zamiast podążać za tym samym szokiem stopowym.#

Zwroty logarytmiczne z jednej sesji nie dowodzą, co faktycznie poruszyło którykolwiek z rynków. Wspólny szok dolarowy lub stopowy mógł ściągnąć metale w dół, podczas gdy to nagłówki podażowe dotyczące ropy wykonały większość pracy, dając ten sam rozjazd bez dwóch niezależnych historii.#

Pozycjonowanie daje tu niewiele niezależnego potwierdzenia. Pozycje funduszy zarządzanych zarówno w złocie, jak i w WTI, były już redukowane przed raportem z 3 listopada, a więc przed tą sesją, dlatego dane Commitments of Traders nie mogą nic powiedzieć o 12 listopada. Dla ekspozycji energetycznej, jeśli metale i ropa rozchodzą się na osi stopy procentowe kontra podaż, jastrzębia niespodzianka inflacyjna nie musi ciągnąć ropy w dół razem z nimi.#

Odczyt indeksu cen producentów (PPI) z 13 listopada, z prognozą dla bazowego PPI m/m na poziomie 0,3% wobec poprzedniej wartości 0,7%, stanowi bliski test. Mocny odczyt, który zepchnie złoto i srebro niżej, podczas gdy ropa WTI utrzyma się lub wzrośnie na wiadomościach podażowych, potwierdziłby odczyt rozjazdu.#